Winter…

…koud, regen, nog kouder, uitvallende mist, hagelballen, wind en, uiteraard net als je gekleed bent als om naar de noordpool te vertrekken : zon.  De winter in al zijn facetten.  Na twee maanden buiten in de wijngaarden hebben we het allemaal al zien passeren.  Het éne trotseren we al net iets beter dan het andere.

Maar de tijd gaat wel snel voorbij.  Nog slechts vier maanden te gaan.  En donderdag vloog de eerste vlucht kraanvogels over, dat betekent dus dat het weldra lente wordt!  Nog even op de tanden bijten…

Advertenties

Nog een sprintje vòòr de winter…

…dat moet Guy gedacht hebben toen hij, to-taal niet voorzien, nog een bijzonder zwaar werkje uit zijn mouw schudde.

Terwijl ikzelf een weekje in België vertoefde, werkte hij op zijn gemakje alle overblijvende ytong blokken weg.  De week erna, toen ik lag uit te zieken van een flinke Belgische verkoudheid, haalde hij de oude betonvloer uit de slaapkamer en goot er in zijn eentje een nieuwe in.  Daarna schoot hij met een elektrisch pikhouweel de vloer in de living stuk en legde de brokstukken met enkele maten netjes op een hoop buiten.  Enkele dagen later kwam een betonmolen en terwijl de maten met kruiwagens het beton binnenvoerden, maakte Guy de betonvloer glad.  Nu kan alles goed uitharden en is dan klaar verdere afwerking.IMG_20181117_113228

IMG_20181121_120742

IMG_20181120_120134

IMG_20181121_091310

Uiteraard heb ik ook een (klein) steentje bijgedragen, met name met een nieuwe hobby : bezetten.  Eerst met kant-en-klare crépie en later met cement-bezetsel.  Ik ben natuurlijk geen professional maar voor een eerste poging toch niet slecht. (al zeg ik het zelf)

IMG_20181117_151917

IMG_20181121_091346

les ficelles de relevage

Omdat ik het wachten op die edele rot een beetje moe was, ben ik bij mijn patron in Fougueyrolles gaan vragen of die geen werk had voor mij.  “Werk?  Werk is hier altijd!”  En zodoende heb ik het oogsten vaarwel gezegd en ben ik nu een week bezig met het verwijderen van ‘les ficelles de relevage’.  Dat zijn koorden die machinaal over de druivelaars gespannen worden om de struiken mooi compact te houden. Met nietjes worden de koorden bij elkaar gehouden.  Het verwijderen is niet moeilijk, het is vooral veel wandelen.

IMG_20181017_142214[1]

IMG_20181017_144235[1]

Omdat je er dus écht niet bij hoeft na te denken, luister ik naar hoorspelen.  Dat is zoals een toneel, maar dan om naar te luisteren.  Je hoort het kloppen op de deur, het geluid van de regen of wind, elk personage heeft een eigen stem, de telefoon rinkelt,… Heerlijk.  Moordverhalen in de wijngaard… griezelen!

IMG_20181017_151305[1]

Doré au pas doré, that’s the question

Ondanks het feit dat er nog altijd zeer weinig ‘edele rot’ te bespeuren valt, hebben we toch al een ganse week ge-oost.  We zijn daarbij de enige in de Monbazillac.  Alle andere wijnboeren wachten nog steeds en volgen ons met kritische blik.  Het was deze week dan ook nog bloedheet, tot zelfs 30°, en dat maakt het op zich al zware werk er niet lichter op.  Maar de sfeer is goed en er wordt met regelmaat eens goed gelachen.  Er wordt ook gediscussieerd.  Omdat er dus nog weinig trossen zijn met rotte druiven in, moeten we ook de trossen plukken die ‘doré’ zijn, maar dan wel ‘doré doré’, want soms is de voorkant van de tros al mooi goudkleurig maar de achterkant nog zo groen als gras.  En dat leidt soms tot hoogoplopende discussies, want wat goudkleurig is voor de éne is dat niet voor de andere.  Waar iedereen het overigens wèl over eens was, was over het weekend : het kwam net op tijd, ging waarschijnlijk veel te kort zijn en we gingen er allemaal van genieten…

Hallelujah!

We hebben er serieus lang naar uitgekeken, van gedroomd, over gefantaseerd.  En dan is het plots zover, heel ons hebben en houden ingepakt en opgeslagen, de akte ondertekend, het domein overgedragen aan zijn nieuwe eigenaars…

En dan begint dus dat nieuwe leven.  Wat een geluk dat we in het huisje van onze vrienden kunnen logeren.  Op een boogscheut van ons werk (en je moet niet eens heel goed kunnen boogschieten) en met alles erop en eraan.  Je moet al een grote sukkel zijn om je hier niet thuis te voelen.  En sinds gisteren, hallelujah, is er internet.  Ik sprong nog net geen gat in de lucht.

42787703_10216052911667404_4442647543154737152_o Het oogsten par contre valt voor mij wat tegen.  Terwijl Guy hier dagen van 11 tot 13 uur klopt, zit ik te wachten, en te wachten…  Het weer blijft maar zonnig en droog en de Monbazillac druiven hebben vocht nodig, mistige toestanden, zodat de ‘edele rot’ zijn intrede kan doen.  Morgen zou het eindelijk zover zijn.  Fingers crossed…

41731265_10215961741028195_6541417753687883776_o

Rollercoaster

De afgelopen weken leek het wel of we op een rollercoaster zaten.  Inpakken, sorteren, weggooien, over en weer naar Aignan, hier wieden, daar wieden, de compromis de vente tekenen, en dat alles in een drukkende hitte.  In de namiddag is het bijna onmogelijk om iets te doen (tenzij in het zwembad liggen).

Vandaag is een beetje een feestdag.  Vandaag wordt de elektriciteit aangesloten naar ons torentje in Aignan.  En dat is Guy zijn verdienste.  Onze werfkast ging afgesloten worden (blijkbaar mag je die maar een paar jaar houden) en dat zou een ramp geweest zijn.  Niet alleen wordt het dan heel moeilijk om te werken, het wordt ook bijna onmogelijk om er te ‘logeren’.  Maar dat probleem is na vandaag alvast van de baan.

Voorlopig blijven we nog even zitten op de ‘wervelende achtbaan’ en gaat vooral het inpakken gestaag verder.  Al nemen we toch ook af en toe de tijd om te genieten van deze mooie zomer…