Doré au pas doré, that’s the question

Ondanks het feit dat er nog altijd zeer weinig ‘edele rot’ te bespeuren valt, hebben we toch al een ganse week ge-oost.  We zijn daarbij de enige in de Monbazillac.  Alle andere wijnboeren wachten nog steeds en volgen ons met kritische blik.  Het was deze week dan ook nog bloedheet, tot zelfs 30°, en dat maakt het op zich al zware werk er niet lichter op.  Maar de sfeer is goed en er wordt met regelmaat eens goed gelachen.  Er wordt ook gediscussieerd.  Omdat er dus nog weinig trossen zijn met rotte druiven in, moeten we ook de trossen plukken die ‘doré’ zijn, maar dan wel ‘doré doré’, want soms is de voorkant van de tros al mooi goudkleurig maar de achterkant nog zo groen als gras.  En dat leidt soms tot hoogoplopende discussies, want wat goudkleurig is voor de éne is dat niet voor de andere.  Waar iedereen het overigens wèl over eens was, was over het weekend : het kwam net op tijd, ging waarschijnlijk veel te kort zijn en we gingen er allemaal van genieten…

Advertenties

Hallelujah!

We hebben er serieus lang naar uitgekeken, van gedroomd, over gefantaseerd.  En dan is het plots zover, heel ons hebben en houden ingepakt en opgeslagen, de akte ondertekend, het domein overgedragen aan zijn nieuwe eigenaars…

En dan begint dus dat nieuwe leven.  Wat een geluk dat we in het huisje van onze vrienden kunnen logeren.  Op een boogscheut van ons werk (en je moet niet eens heel goed kunnen boogschieten) en met alles erop en eraan.  Je moet al een grote sukkel zijn om je hier niet thuis te voelen.  En sinds gisteren, hallelujah, is er internet.  Ik sprong nog net geen gat in de lucht.

42787703_10216052911667404_4442647543154737152_o Het oogsten par contre valt voor mij wat tegen.  Terwijl Guy hier dagen van 11 tot 13 uur klopt, zit ik te wachten, en te wachten…  Het weer blijft maar zonnig en droog en de Monbazillac druiven hebben vocht nodig, mistige toestanden, zodat de ‘edele rot’ zijn intrede kan doen.  Morgen zou het eindelijk zover zijn.  Fingers crossed…

41731265_10215961741028195_6541417753687883776_o

Rollercoaster

De afgelopen weken leek het wel of we op een rollercoaster zaten.  Inpakken, sorteren, weggooien, over en weer naar Aignan, hier wieden, daar wieden, de compromis de vente tekenen, en dat alles in een drukkende hitte.  In de namiddag is het bijna onmogelijk om iets te doen (tenzij in het zwembad liggen).

Vandaag is een beetje een feestdag.  Vandaag wordt de elektriciteit aangesloten naar ons torentje in Aignan.  En dat is Guy zijn verdienste.  Onze werfkast ging afgesloten worden (blijkbaar mag je die maar een paar jaar houden) en dat zou een ramp geweest zijn.  Niet alleen wordt het dan heel moeilijk om te werken, het wordt ook bijna onmogelijk om er te ‘logeren’.  Maar dat probleem is na vandaag alvast van de baan.

Voorlopig blijven we nog even zitten op de ‘wervelende achtbaan’ en gaat vooral het inpakken gestaag verder.  Al nemen we toch ook af en toe de tijd om te genieten van deze mooie zomer…

nieuw blog adres

Het is werkelijk jammer dat skynet stopt met de blogs. Niet dat het hier minder goed is, maar bij skynet is het voor ons allemaal begonnen.  Vòòr we naar de Dordogne verhuisden, had ik totaal geen ambitie om mijn leven met de buitenwereld te delen. Maar om vrienden en familie op de hoogte te houden van ons wel en wee, ben ik er mee begonnen.  En plots waren daar al die andere lezers die de teller van de blog als een pijl omhoog deden vliegen.  Dankzij al die mensen stonden we hoog in de google zoekmachine en konden reislustigen ons gemakkelijk én snel vinden.

Meer dan 52000 bezoeken stonden er op de teller.  En hier begin ik dus terug van nul.  Net op het moment dat we ook in de Gers terug van nul beginnen.  Toeval?  Ik weet het niet.

ondertussen…

ondertussen zijn we alweer enkele weken verder en mochten we niet alleen drie weken langer bij onze wijnboer blijven werken, ik plakte er ook nog twee weken in Monbazillac aan.  Maar nu is het genoeg geweest, nu gaan we ons concentreren op verhuizen.  Jawel, het huis is verkocht.  Begin juli wordt de ‘compromis de vente’ getekend.

32376716_10214995078422234_5850512576965771264_o

Dit zijn ze, de nieuwe eigenaars, Stef en Nicky.  En hùn verhaal lees je hier .

Voorlopig dringt het nog niet echt tot me door, denk ik.  We hebben ook nog geen flauw idee waar we gaan wonen, want de schuur is nog niet af.  Dat wordt dus zoeken. Gelukkig is er het internet, dat heeft ons tenslotte ook al tot hier gebracht!

het einde in zicht…

de verschillende werken waarvoor we ‘ingetekend’ hebben, zijn bijna volbracht.  De wijngaarden zien er compleet anders uit dan toen we hier aankwamen. Netjes.  Ordelijk.  Hier en daar is er nog een veld waar de takken nog verhakseld moeten worden, of het gras gemaaid, maar dat is gelukkig onze taak niet.

Het zou tof zijn om er hier nog een maandje bij te breien.  We kennen het domein nu en ook onze woonplek bevalt ons hier. Morgen weten we of we mogen blijven.  Anders is het inpakken en vertrekken we richting Aignan om daar bij een andere wijnboer te gaan werken.  

Ons gezicht en onze handen zijn al goed gebruind.  Iedereen vraagt op we op ski verlof geweest zijn, maar nee, het is de bronzage agricole.  Geen idee hoe ik het kleurverschil met de rest van mijn lichaam ooit nog weggewerkt krijg…